Prologue.

I love you. Ze werd wakker. Had ze gedroomd? De kamer was leeg. Welke kamer, vroeg ze zich eventjes af. Door de hoofdpijn kon ze niet helder denken. Ze hoefde niet helder te denken om te beseffen dat de vier muren om haar heen niet haar eigen veilige kamer vormden. Langzaam drong het geluid van buiten tot haar door. Ze herinnerde zich weer iets, Parijs. Doyle. Waar was Doyle? Ze keek om zich heen. Leegte. Alsof hij er niet geweest was, maar het was een tweepersoonsbed. Was hij echt aanwezig geweest of beeldde ze zich zijn geur alleen maar in? Ze voelde zich vreemd slaperig. Haar keel was droog en ze had een onbekende smaak op haar tong. Met moeite duwde ze haar slappe lichaam overeind. De gordijnen open, met uitzicht op de overburen van de drukke straat. Er kwam een hoest uit haar keel opgekropen en de klank weerkaatste ongemakkelijk tussen de kamermuren. Er had een kluisje gestaan op dat tafeltje, ze wist het zeker. Het duurde even voordat ze aan het licht gewend was. Geen kluisje. Geen koffer. Het enige wat ze zag staan was een dienblad met ontbijt erop. Waarschijnlijk was het room-service. Ze stond wrak op, en liep ernaar toe. Er zat een kaartje bij. Een boarding pass naar New York.

by Lars Neijenhuijs

''Respect is the spine of civilisation.''

                              -Lars Neijenhuijs

Come and take a ride to freedom



by Mariam Camara,

revolve the revolutions

A Bad Dream.

Why do I have to fly
Over every town, up and down the line?
I'll die in the clouds above
And you that I defend, I do not love

I wake up, it's a bad dream
no one on my side
I was fighting

but I just feel too tired
To be fighting
..guess I'm not the fighting kind

Where will I meet my fate?
Baby, I'm a man, I was born to hate
And when will I meet my end?
In a better time you could be my friend

I wake up, it's a bad dream
no one on my side
I was fighting
But I just feel too tired
To be fighting
..guess I'm not the fighting kind

Wouldn't mind it
if you were by my side
But you're long gone
Yeah, you're long gone now

Where do we go?
I don't even know
My strange old face

And I'm thinking about those days
And I'm thinking about those days
I wake up, it's a bad dream
no one on my side
I was fighting
But I just feel too tired
To be fighting

...guess I'm not the fighting kind

Wouldn't mind it
If you were by my side
But you're long gone
Yeah, you're long gone now

By Lars Neijenhuijs

Patience

By Svenja Petersen.

Sometimes two roads cross..

you don't dare to go left, because the right path will be lost

you stand still, in the middle, you refuse to pay the cost

but you should know, no way is a way too

stand your ground baby, you'd rather make a move.



Aan de Lek - bewogen.



by Mariam Camara

Tomas geeft les.

M’n haar, DAMN, wat is het weer lang aan het worden. M’n haar, DAMN, er zit totaal geen model meer in. Iedereen heeft dit, en denkt dan: hmmm, het wordt toch echt weer eens tijd om naar de kapper –haarverneukende mensen met martelwerktuigen-  te gaan. Van te voren bedenkt je wat je wilt. Een klein stukje eraf, je pony wat korter of ‘mooie’ figuurtjes in je haar. Het meest voorkomende is ‘een stukje eraf’. Gewoon, lekker een stukje eraf zodat je, nadat je naar de kapper bent geweest, er weer een tijdje tegenaan kan.

Na binnenkomst in de kapsalon neem je plaats en wacht je tot de kapper klaar is met zijn klant. Je doet wat indrukken op. Vooral in de grotere kapsalons is het leuk om te zien wat voor een ‘creatieve’ brouwsels er gemaakt worden. Jongens die bij het begin van hun hoofd een spuuglok opzij hebben en hoe verder het hoofd vordert hoe hoger de stekels opeens worden. Zó origineel. Ook zie je veel vrouwen met een kort pittig kapsel. Meestal stevige tantes achter in de twintig zijn en zich wel even een kort maar vooral ‘gedurfd’ en ‘stoer’ kapsel willen laten aanmeten. Misschien wel met een stel rode plukken erin, hi hi. De tweede doelgroep die geïnteresseerd is in dit afthans lelijke haar zijn vrouwen die na de ‘mid-life crisis’ wel eens iets willen wat praktischer is. Want hé, hoezo mogen vrouwen geen über kort haar hebben met rare kuiven en rode lokken. Nou heel simpel, het is spuug maar dan ook spuugje lelijk. Deze doelgroep, vaak vrouwen met de naam Toby, Corry of Bep, die elkaar elke dag op hyves leuke krabbelplaatjes sturen om elkaar mede te delen dat het morgen dinsdag is of om elkaar een prettige donderdag te wensen, ziet niet in dat het er niet uitziet. Maar hé, dit alles even terzijde, hier wilde ik het helemaal niet over hebben.

Na een tijdje wachten mag je eindelijk plaatsnemen op de stoel. Joepie, het moment waar je altijd al naar uitkeek. Je zegt tegen de kapper: “Ik vind mijn haar nu iets te lang, ik zou er graag een KLEIN stukje af willen”. “Oké, komt voor de bakker”, zegt de kapper dan. Er wordt je een schort omgedaan, en je krijgt meestal een papiertje om je hals zodat je haar nadat de schaar er langs is geweest niet overal naar binnen valt om daarna een helse kriebel te veroorzaken. “Een klein stukje heh!”. Het is tevergeefs, de kapper haalt er een enorm martelwerktuig bij, de tondeuse. Baf, hij zet ‘m in je haar en gaat eroverheen. Je zit in de stoel, en zegt niets, de kapper weet vast wel wat die doet. “RRRRRR-RRRRRR-RRRRRR” de tondeuse blijft maar doorgaan en doorgaan. Na enige tijd zet de kapper ‘m uit en haalt die zijn levensmaatje erbij, iets waarvoor die alles doet, z’n grootste liefde; de schaar. “RATS-RATS-RATS”, “KNIP-KNIP-KNIP”, zo ook die knipbeurt heb je overleefd.

Je haar wordt alsmaar korter en korter. Maar, je zegt niets, de kapper weet immers toch wel wat die doet. Nee, echt niet! Een stukje eraf betekent bij de kapper ‘JE KOP KAAL’!  Wanneer de kapper klaar is begint die te föhnen, om het leed nog enigszins te verzachten pakt die er daarna ook nog eens een spiegel bij om trots te laten zien hoe die je haar naar de filistijnen heeft geholpen. Je kijkt in de spiegel en uit beleefdheid zeg je maar: “Ja perfect, helemaal goed”. Je haar is eraf, erbij knippen gaat toch niet meer. Je schort wordt weer van je lichaam afgehaald, net als het papiertje om je hals. En toch hebben die verrekte steekhaartjes het voor elkaar gekregen zich in je shirt en op je rug te nestelen. GRRR. Je stapt van de stoel, loopt naar de kassa en betaald €17.50,- voor een ‘haarverneukings-beurt’.

Wat ik probeer te zeggen is. Als je ziet dat de kapper de tondeuse pakt terwijl je hebt gezegd: “Een KLEIN stukje eraf, graag”, stribbel dan gelijk tegen! Anders gaat het finaal de mist in en kom je met een kale kop terug.

Zó, wat een wijze les weer.

By Tomas van der Heijden

Being different in nowadays society almost means being kind to other people...

By Tomas van der Heijden

Er zal altijd

meer zijn dan

je denkt te

weten

Sloop de muren

om je geest

en vlieg mee

naar de prachtige

velden ver daar

buiten.

By Lars Neijenhuijs

Meesterlijke busverhalen, hi hi hi.

Wie kent het niet? Je zit in de bus en naast je, voor je of achter je zit iemand keihard door zijn telefoon te blèren. Meestal zijn het ontzettend onnozele gesprekken over hoelang ze in de rij hebben gestaan bij de plaatselijke super of hoelang ze bezig zijn met tandenpoetsen of wat ze vorige avond hebben gegeten. Ontzettend irritant om aan te horen en daarnaast vind ik het ook nog eens hartstikke asociaal om met een grote scheur door de telefoon te praten en van de mensen in de bus te verwachten dat ze zich wel even stilhouden zodat je rustig kan verder bellen, want het is toch al zo’n boeiend gesprek. Maar naast deze onnozele gesprekken zijn er ook mensen die hun dagbesteding zo de hele bus in ‘gooien’ met het praatvolume op standje 100. Dit is dus wat mij vanmiddag overkwam en dan zou je denken dat mensen, in een overvolle bus, het liefst niet vertellen wat ze die dag hebben gedaan, wat ze voor hun allerbeste vriendin hebben gekocht, hoelang ze in de trein zaten en wat ze hebben gedronken.

Maar deze mevrouw, ik schat haar rond de 25 want ze zei dat ze nog studeerde, oké, eigenlijk nog een meisje dus, maakte het wel heel bont. Nee, eigenlijk helemaal geen meisje. Ze liep op nette schoentjes die ze zelf vast heel spannend vindt, ze had een zwarte jurk aan met grote witte ronde cirkels erop, ook al zo spannend, kort haar, een bril en een rode acne huid. Ze was zo’n semi-vlot typetje die zichzelf erg belangrijk vindt en bovenal erg mooi. Maar nee, dat was ze niet. Nu weten jullie in ieder geval met wat voor een ‘mevrouw’ we hier te maken hebben. JA, ik heb haar geobserveerd. Nu haar gesprek dus, het ging als volgt:

Het onderstaand verhaal is gebaseerd op een verhaal van een mevrouw die zo aardig was om het met de hele bus te delen. Ik heb het van voor tot achter mogen ontvangen.

Mevrouw, ik noem haar voor het gemak even Truus had een dagje vrij van de hoge school. Dat vond ze wel leuk want ze had een plezant dagje op de planning staan. Het begon natuurlijk allemaal zo. Eerst ging haar ‘stoere’ ringtone af; een afgezaagd Top-40 nummer. Ze neemt op met “Hallo, wat leuk dat je belt, hi hi hi”. * gniffel gniffel * Waarschijnlijk werd er nu aan de andere kant van de lijn gevraagd hoe haar dag was want er begon me toch een verhaal, er kwam bijna geen eind aan. “Jaaa, mijn dag was zo leuk. Ik heb me helemaal kapot gelachen, het was echt meesterlijk”. Ze praatte trouwens als een 15-jarig vriendloos meisje. Maar anyways, go on. “Ik werd vanochtend wakker en dacht: YES, ik hoef niet naar school. Ik had dus een leuk dagje op de planning staan. Ik had afgesproken met mijn vriendinnen en een paar vrienden om naar Rotterdam te gaan, ohhhh het was zó leuk heh, zó leuk. Echt meesterlijk”. Daar werd ik trouwens helemaal gek van; dat meesterlijk. Meesterlijk irritant was dat. “Ik stapte dus in de trein en ik had er zoveel zin in. We hebben wat af gelachen in de trein, echt meesterlijk. Na ongeveer drie kwartier waren we in Rotterdam. Oh, wat was het lekker weer heh, hi hi hi”.

Nu werd er waarschijnlijk gevraagd wat ze allemaal in Rotterdam had gedaan. “Nou, ik ging dus als eerst naar het museum. Goh, wat was dat een eind lopen zeg. We kwamen daar dus binnen en na vijf minuten dacht ik al: het is hier zó saai, wat doe ik hier?” Ja, Jezus, domme kut, wie gaat er dan ook op een vrije dag, als het lekker weer is, een museum bezoeken… “Maar het museum was dus echt saai. We hebben er we nog een tijdje rondgelopen maar na een uurtje zijn we er weer uitgegaan. Toen zijn we dieper de stad ingelopen en kwamen we bij een grote fontein. Daar hebben we zo lekker gelegen, hi hi hi. Oh lekker m’n vestje uit gedaan, echt meesterlijk”. We hebben daar wel echt een uur gelegen of zo, lekker gekletst en gedaan. Echt meesterlijk. Uiteindelijk kregen we allemaal een beetje honger en zijn we op zoek gegaan naar een leuk terrasje. Na wat gezoek hadden we een leuke zitplek gevonden pal in de zon. Ohhh, ik heb echt de hele middag in de zon gezeten, ik ben helemaal verkleurd maar ook wel een BEETJE rood”. Een beetje, ze was helemaal niet verkleurd, ze was alleen maar verbrand. Een rode kreeft, dat was het. Beetje pochen over hoe bruin ze wel niet was. Nadat ze een lekker drankje hadden gedaan besloten ze om maar wat lekkers te gaan eten bij hetzelfde terras. “We gingen dus na ons drankje wat eten. We namen met z’n alle het ‘Gooische Vrouwen arrangement’”. Ja, ook de mannen namen dus het Gooische Vrouwen arrangement…. Best ernstig. “Hi hi hi, het was zo lekker. Allemaal kleine hapjes en iedereen kreeg een eigen fles Prosecco. Echt meesterlijk. De jongens waren ook weer zo kinderachtig, ik heb me echt helemaal kapot gelachen. Ze gedroegen zich net als 3-jarige kinderen. Echt zó meesterlijk”. Grrrrr, hou nou eens op met dat meesterlijk. I am getting mad, en dat van een busrit van maar twintig minuutjes.

“Na de lekkere hapjes en de overheerlijke Prosecco, zijn we weer teruggelopen naar de trein. Jeetje, dat was me toch een end, hi hi. We namen afscheid van de ‘boys’ en we namen de trein naar het Centraal Station Utrecht. We hebben nog zoveel lolletjes gehad samen. We hadden nog geen zin om naar huis te gaan, we hadden immers een vrije dag”.

Nu werd er vast gevraagd: heb je nog iets gekocht voor die en die haar verjaardag? “Jazeker, natuurlijk heb ik dat gedaan. Ik heb iets gekocht waar ze vast veel plezier aan kan beleven en waarmee ze de nacht kan doorbrengen”. Hier dacht ik dus echt ‘wtf’, oren nog wijder open en me openstellen voor alles wat deze mevrouw,  zonder privéleven, me nog meer heeft te vertellen. Ik had toch niets te doen in de bus. “Ik ben ook nog met de meiden naar de ‘sapjesbar’ gegaan, mjammm, dat was lekker. Smullen”. Oké, als je dit linkt met het vorige komt er best iets vies uit. Ik lach hier dan ook in een deuk, volgens mij merkte ze het wel.

“Nadat we het sapje ophadden, zijn we allemaal naar huis gegaan. Nu zit ik dus in de bus naar huis. Ik ben er bijna, nog vijf minuten. Ik spreek je morgen wel weer. Doeeeeeeei liefje, doeeeeei schat *op volume 9762763536 praatte ze nu*, jaaaaa doeeeeeeei!

Begrijpen jullie nu dat mensen die bellen in de bus irritant zijn, maar dat het soms ook wel komisch kan zijn als je toch niets beters te doen hebt?

Dit verhaal is gebaseerd op feiten opgenomen door Tomas zijn linker- en rechteroor. Getypt door zijn linker- en rechterhand. Honderd procent gebaseerd op de waarheid, geen leugens. Neem het van mij aan.

By Tomas van der Heijden

Click-click here is a pic.

By Tomas van der Heijden

Je ne cherche pas, je trouve

Pablo Picasso op de vraag: Hoe doe je dat toch, altijd eigenwijs zijn en met nieuwe ideeën komen?

Eigenlijk is de Kunstfabriek een heel vreemde naam voor een stel individuele andersdenkenden. Het is namelijk niet zo dat wij aan de lopende band elke dag hetzelfde produceren. Het is juist meer de bedoeling dat we soms eens wat anders doen, wat artistieker zijn, elke dag de wereld weer eens anders bekijken. Maar hoe doe je elke dag wat anders? Zelfs voor de allergrootste levenskunstenaars of gewoon de mensen met de grootste portemonnee-inhoud is het zowaar onmogelijk om niet in een dagelijkse sleur te raken.

Waar heel veel mensen de fatale fout ingaan als ze op zoek gaan naar inspiratie is überhaupt al het feit dat ze op zoek gaan naar inspiratie. Niet al te verbazend dat ze zich binnen twee minuten – uiterlijk een week later – ten einde raad en op de knieën bij mij melden want, met zoeken vind je niks. Inspiratie vind je niet door zes uur achter elkaar met een persgezicht aan de keukentafel te gaan zitten. Sterker nog, des te meer tijd en moeite je besteedt aan het zoeken, des te beter inspiratie zich verstopt.

Stop met zoeken, laat je vinden. Ik zoek niet en ik vind altijd alles. Noem het lui of beginnergeluk, ik noem het energiebesparend en effectief. De wereld is echt geen afleidend obstakel op je zoektocht naar antwoorden en ideeën, de wereld is je speeltoestel. Stop met tegenstribbelen, stop de negative thinking met ‘I can’t do it’. Just do it. Als het goed is komt inspiratie dan als een bomaanslag op je afgesuisd, al zit je op het toilet of ben je druk bezig de buschauffeur de huid vol te schelden omdat hij weer eens te laat was. bam – dan knalt ineens de oplossing je hoofd binnen, en terwijl jij nog naduizelt van die eerste klap moet je zelfs uitkijken dat er niet nog twintig ideeën achteraan knallen.

Het is geen toeval, het is niet slechts aangeboren talent, noch is het onmogelijk voor een emotieloze steen om de mooiste fantasieën te hebben. Onmogelijk bestaat niet, dat zit tussen de oren. Voor je het weet maak jij je onmogelijkste dromen waar, vind je overal de antwoorden op lang gestelde vragen, en dat slechts door een beetje luiheid of beginnergeluk. :)

By Mariam Camara

Who says I can't fly, just because I don't have wings?

By Mariam Camara

See the bright side of life.

Soms moet je maar eens heel goed nadenken, over dingen die je hebt gedaan. Het klinkt moederig maar het is wel zo. Stel je hebt ruzie gehad, en je hebt iemand uitgescholden of er is iets anders gebeurd. Dan denk ik, wat heb je eraan? Hierdoor gaat het niet over. Sommige dingen zijn zo kansloos, het heeft geen zin. Mensen voelen zich hierdoor rot, en worden onzeker. Andere mensen worden agressief, en sommige zien het leven niet meer zitten. Er kunnen zoveel dingen gebeuren in het leven. We horen in het nieuws dat dit of dat is gebeurd, en we denken allemaal, oh shit happens. En het is toch verweg van mijn vrienden en familie kring. Ik heb het laatst wel meegemaakt, en het maakt niet uit wat er is gebeurd. Maar hij zag het niet meer zitten, er ging blijkbaar iets door zijn hoofd, waardoor hij niet meer verder wilde. Het enige wat ik hiermee wil vertellen is dat je respect moet hebben voor je medemens (ofnouja je moet niks, maar het zou fijn zijn^^) dat het geen zin heeft om ruzie te maken over een klein dingetje! Ik hoop dat iedereen gaat nadenken over zulk soort dingen. Want de mens gaat hieraan kapot...

By Svenja Petersen.

Reveal yourself, you'll be rewarded.

Een aantal gebeurtenissen in mijn leven, waar ik niet altijd even blij mee was, hebben me meer dingen geleerd dan welke les dan ook. Wat voor gebeurtenissen doet er helemaal niet toe, maar ze hebben allemaal een ding gemeen. Ze hebben me geleerd te beseffen, te begrijpen en bovenal, te respecteren. Nu zullen een heleboel van jullie vinden dat zo´n uitspraak helemaal niet bij mij past. Maar al lees je dat niet af aan de buitenkant, de binnenkant van een mens kan al veel meegemaakt hebben. Het feit dat je dat niet altijd af kan lezen, intrigeert me. Want door de jaren heen heb ik heel veel mensen ontmoet die tussen hen  en de buitenwereld een onechte persoonlijkheid hebben gecreëerd, die alles behalve hun echte ik weergeeft. Maar waarom?

Als je eens rustig de tijd neemt om de wereld om je heen te observeren, kun je in een grote groep mensen bepaalde samenklonteringen herkennen. Deze samenklonteringen, of groepjes, bestaan uit mensen die dezelfde interesses delen. De Hokjestheorie: de kakkers, de nerdjes, de emo’s , etc. Het is nou eenmaal zo dat je niet door iedereen aardig gevonden kan worden, en dat moet je ook helemaal niet willen. Je kan er beter voor zorgen dat je door niemand gehaat wordt. Maargoed, terug naar de hokjes. Als je zomaar in een massa mensen wordt gegooid, zoek je altijd mensen om je aan vast te klampen. Denk aan de tijd dat je van de basis- naar de middelbare school gaat.

Het slechte aan dit is dat je je altijd gaat gedragen naar een bepaalde groep, en vergeet waar je zelf eigenlijk voor staat. Zoals ik laatst las: de jeugd in Friesland begint massaal de Gooische ‘r’ te kopiëren omdat deze voor rijkdom zou staan. Dat is toch absolute flauwekul! Alsof je van een andere uitspraak opeens rijk wordt! Je bent alleen maar bezig om zo goed mogelijk op te gaan in de groep, om te geaccepteerd te worden door anderen. Niet doen! Natuurlijk heeft iedereen zo’n periode, en het is ook helemaal niet erg die door te gaan (juist goed voor de ervaring die je opdoet) maar je moet op den duur niet bang zijn om ook eens je eigen weg in te slaan. Maak je eens los van de mensen waardoor je geaccepteerd wil worden, en doe je eigen ding. Zolang je genoeg zelfvertrouwen uitstraalt, zul je er beter van worden. Mensen zullen ontdekken wie je echt bent, en vinden dit misschien zelfs veel interessanter dan altijd maar die vermoeiende strijd om erbij te horen. Als iedereen dat zou doen dan zouden alle groepen verbreken, en dan zou de samenleving een stuk kleurrijker worden, en dan niet de soort kleurrijk die je kan zien.

Ik bedoel trouwens natuurlijk niet dat íedereen in een groepje zit. Het is maar een theorie. Met dit kleine stukje hoop ik alleen een boodschap over te brengen. En ik hoop dat dat gelukt is.

By Lars Neijenhuijs

Spring

By Svenja Petersen.

Salar de Uyuni.

By Lars Neijenhuijs.

Ervaar vrijheid 'hand-in-hand' met snelheid.

Met een fiets in je handen en trappers onder je voeten, overal naartoe kunnen, vrijheid ervaren, gaan en staan waar je wilt, wie wilt dat nou niet? Met een fiets in je handen en trappers onder je voeten, snelheid, hoogtes en adrenaline stoten ervaren, wie wilt dat nou niet? Deze ervaringen kunnen allemaal meegemaakt worden met bmx'en.

De meest extreme tak van 'het fietsen', elke plek kan verkend worden, bijna niets hoeft meer lopend, het kan allemaal met de bmx. Stunts, grinds en andere extreme stunts zorgen ervoor dat het bmx'en een onvergetelijke ervaring is, die je zolang je het beoefend zelfs je hele leven bij je kan dragen.

SO BUY THAT BMX 'ND RIDE ALONG WITH' ME.

By Tomas van der Heijden.